محمدرضا حکیمی، آن‌گونه که زیست، آن‌گونه که خواست 

محمدرضا حکیمی بیش از آنکه اهل سخن باشد، اهل درد بود، درد دین داشت اما دینی که از انسان جدا نیست، درد قرآن داشت اما قرآنی که برای اقامه قسط آمده است.