Το τέλος των «κλεφτών με τα λευκά γάντια»

Ο κινηματογράφος έμαθε το κοινό να φαντάζεται τις ληστείες έργων τέχνης ως αναμετρήσεις υψηλής ευφυΐας. Κομψοί διαρρήκτες παρακάμπτουν αόρατες ακτίνες ασφαλείας, ανταλλάσσουν πρωτότυπα με τέλεια αντίγραφα και εγκαταλείπουν το μουσείο χωρίς να σπάσουν ούτε μία προθήκη. Από τον «Υπόθεση Τόμας Κράουν» και τη σειρά ταινιών «Ocean’s» έως τον σύγχρονο τηλεοπτικό Αρσέν Λουπέν, ο «ευγενής ληστής» παρουσιάζεται σχεδόν ως καλλιτέχνης που χρησιμοποιεί το ίδιο το μουσείο ως σκηνή.

Η εικόνα αυτή απέχει πλέον πολύ από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα.