Ελλάδα, χώρα που πεθαίνει

«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά…»: δεν ξέρω αν τα σημερινά μικρά παιδιά έχουν την… αγαθή τύχη που είχαν οι δικές μας οι γενιές, να μεγαλώνουν με την υποχρέωση να τραγουδούν κάθε λίγο και λιγάκι το… μέγα αυτό αριστούργημα της τέχνης. Μακάρι να το έχουν γλιτώσει. Και όχι μόνον επειδή από κάθε άποψη – μουσικά, στιχουργικά, αισθητικά, ιδεολογικά, σε συσχέτιση με την πραγματική Ιστορία και, κυρίως, ως όργανο γελοίας προπαγάνδας – είναι ποιοτικά πρωτόγονο.