Ένας κρυουλιάρης

Ποτέ δεν άντεχε το κρύο. Από πιτσιρικάς, ενώ το αίμα του θα έπρεπε να βράζει, κουκουλωνόταν με κουβέρτες. Μπαμπουλωνόταν με πουλόβερ. Εντόπιζε σε κάθε χώρο την πηγή θερμότητας και κούρνιαζε εμπρός της. Στο φανταρικό υπέφερε. Οταν τον μεταθέσανε στο Αμύνταιο, δεν μπανιαρίστηκε δυο μήνες. Προτιμούσε – για να μην ζέχνει σαν κουνάβι – να καθαρίζεται κρυφά με μπαμπάκια βουτηγμένα στο φωτιστικό οινόπνευμα. Το νερό – κρύσταλλο, που άλλους τους αναζωογονούσε, σε εκείνον έφερνε ρίγη, ταχυπαλμία. Κροτάλιζαν τα δόντια του, νόμιζε ότι θα πεθάνει.