Αλέξανδρος Μπουρδούμης: Τι γράφει στον παλαιότερο εαυτό του

Σε ευχαριστώ, Αλέξανδρέ μου, μικρέ μου! Γνωριζόμαστε από παλιά, έτσι δεν είναι; Σχεδόν 50 χρόνια πλέον. Ακόμα σε θυμάμαι μικρούλη που ήσουν, να ονειροπολείς μέσα στην τάξη. Να ξεχνιέσαι. Να «χαζεύεις». Το βλέμμα σου να ταξιδεύει έξω απ’ το παράθυρο, σε κόσμους που μόνο εσύ έβλεπες, ενώ ο δάσκαλος μιλούσε για πράγματα που δεν σε άγγιζαν. Δεν ταίριαζες πολύ με το περιβάλλον σου, μέσα στην οικογένεια και ανάμεσα στους φίλους σου. Στεναχωριόσουν γιατί δεν σε καταλαβαίνανε, έτσι ένιωθες, κι αποφάσισες...