Αν ζούσε ο Άρης Κωνσταντινίδης: Πετώντας πάνω από τη Δήλο

«1,50… 1,00… 1,50… 1,10. Δεν είναι δυνατόν! Για να το ξαναδώ. 1,50… 1,00… 1,50… 1,09. Και όμως, οι αχρείοι,… το κατέστρεψαν. Δεν έφτανε η πισίνα με τους φοίνικες και τα φουσκωτά κρεβάτια. Αλλά τι ξέρουν αυτοί από ρυθμό και μέτρο. Δεν έχει νόημα να προχωρήσω πιο μέσα. Να δω τι, κι άλλες ασχήμιες; Μπα, άστο καλύτερα… – είμαι και προχωρημένης ηλικίας, δεν θα το αντέξω – καλύτερα να φεύγω από εδώ το συντομότερο. Θα στείλω στην εφημερίδα μία ακόμα επιστολή διαμαρτυρίας. Ετσι και αλλιώς το έργο μου δεν σώζεται πια».