Ζωή Γιαννακούρου στα «ΝΕΑ»: «Κάθε μέρα αποχαιρετούσα κάτι, μια συνήθεια, έναν άνθρωπο»

Η φωνή της ακούστηκε ήρεμη από την άλλη άκρη του τηλεφώνου. Δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη. «Ναι, να βρεθούμε», μου είπε σχεδόν αμέσως, σαν να περίμενε αυτή τη στιγμή. Η Ζωή Γιαννακούρου έμοιαζε σαν να κουβαλά στην ψυχή της μια ιστορία που είχε ανάγκη να ειπωθεί. Οχι μόνο για την ίδια, αλλά για όλες εκείνες τις γυναίκες που κάποια στιγμή θα βρεθούν σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση. Απέναντι από έναν γιατρό, μια βιοψία, μια διάγνωση, μια λέξη που μοιάζει να παγώνει τον χρόνο: καρκίνος. Ενδεχομένως και ένα λάθος...