Φτιασιδωμένοι παιδικοί φόβοι

Ακούω το τραγούδι του Βασίλη και κλαίω. Μου είναι αδύνατο να χωνέψω αυτά που βιώνουν τόσα νέα παιδιά βλέποντας μπροστά τους ένα σκληρό αδιέξοδο τείχος που τους αδειάζει μυαλό και ψυχή, που σκοτεινιάζει την ύπαρξή τους, που σβήνει το φως τους και τον ήλιο τους.

«Μέτρα ασφαλείας πήρανε για την αναπνοή μου και σε πολυεθνικό μονόδρομο, το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή»…

Ή μήπως είναι αλλιώς; Αυτό σκέφτονται, αυτό λένε πολλά. Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα… Χωρίς αυτά...