Χαράλαμπος Γωγιός στα «ΝΕΑ»: «Δεν υπάρχει τίποτε το αντιφατικόστη συνύπαρξη δυστυχίας και χιούμορ»

Πώς θα ήταν ένας κόσμος χωρίς νεότητα, χωρίς το πέρασμα από μια σύντομη παιδική ηλικία, όπου τα πάντα καθορίζονται από τον αγώνα της επιβίωσης; Σε αυτόν τον δυστοπικό καμβά που αναλύει ο Φραντς Κάφκα στο τελευταίο διήγημά του «Γιοζεφίνε η αοιδός ή Ο λαός των ποντικιών», η χαρά που πηγάζει από τη μουσική δεν εμφανίζεται ποτέ, το τραγούδι έχει πάψει να υπάρχει και η μόνη μορφή έκφρασης είναι το σφύριγμα. Το σκοτεινό ανάγνωσμα του σπουδαίου τσέχου συγγραφέα μετατρέπεται, σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου και μουσική Χαράλαμπου Γωγιού...