Χρήστος Βαλαβανίδης: Επαιζε και έγραφε μόνον όταν είχε κάτι να πει

«Αυτός ο δρόμος είχε τραμ κι άλλο αριθμό το σπίτι / βούιζε η σκάλα η ξύλινη «εκεί στην Αραπιά» / έσταζε η βρύση ρυθμικά μέσα στο νεροχύτη / στο υπόγειο κρυβόντουσαν δυο άτακτα παιδιά. / Στους τοίχους έχασκαν πληγές από τα μυδραλιοβόλα / ο πόλεμος που τέλειωσε συνέχιζε μακριά/κάτω μια Εβραία σφύριζε «γλυκιά μου Αμαπόλα» / στο πάνω πάτωμα ο γιατρός, η γάτα και η Αθηνά».

Αν ξεκινάμε με λίγους στίχους του Χρήστου Ν. Βαλαβανίδη από το ποίημά του «Πατησίων 118», δεν είναι μόνο για να θυμίσουμε...