«Η μυθοπλασία δεν μας ανήκει»

Τι είναι αυτό που πραγματικά μας τρομάζει ή μας θυμώνει στην ιδέα μιας «μαύρης Αθηνάς» ή μιας «μαύρης Ωραίας Ελένης»; Η έλλειψη ιστορικής ακρίβειας (λες και τίθεται τέτοιο ζήτημα στην κινηματογραφική μεταφορά ενός προϊόντος μυθοπλασίας); Ή το γεγονός ότι καλούμαστε να αναμετρηθούμε με τη δική μας, «λευκή» θέαση του κόσμου και τις προβολές που εν γνώσει ή ερήμην μας κάνουμε πάνω σε ένα έργο τέχνης;

Στην Οδύσσεια η ίδια η έννοια της ταυτότητας είναι ρευστή: θεοί και θνητοί μεταμορφώνονται αδιάκοπα, εξωτερικά και εσωτερικά.